ÖZ…

Yıkıldı taşları ruhumun,
Şimdi görünüşte hafifse de; içimde büyük ve ağır bir yara!
Yalnızca benim hislerimde,
Yalnız ellerimde ve soğuk!


Bir de küçük çocuk; ağlıyor…
Büyümek bu kadar zormuş,
Yürümek ve uçmak özgürce…
Uçurtması iki elinde, ipi avucunu dolduruyor,
Umudunu yitirmeden hala ağlıyor…
Gözyaşları yanaklarını doldurmuş,
Ve minik elleri gönlünde…
Bulutlar gökyüzünde,
Özünde sakladıklarını bekliyor!


Bir fırtına kopar diye korksa da,
Artık çıksın istiyor gökkuşağı,
Dinsin yağmurları,
Açılsın yanaklarında gamze kapıları.
Ellerini de tutsun!
O zaman ısınır belki, taşları yerini alır ruhumun!
Ve gökyüzünü kaplar özümdeki nûrum!

08.08.07-ist.
öznur